Ajet Nuro | 29 Mar 21:53 2009

Fwd: KosovA tek AlbEmigrant



---------- Forwarded message ----------
From: KosovA tek AlbEmigrant <news <at> albemigrant.com>
Date: 2009/3/29
Subject: KosovA tek AlbEmigrant
To: admin <at> albemigrant.com


KosovA tek AlbEmigrant

Kadarè dhe Agolli perjashtojne nga shkolla Fishten, Migjenin, De Raden etj…

Posted: 29 Mar 2009 02:48 AM PDT

Matura, hiqet Fishta e De Rada nga Letërsia

Nga Esmeralda Keta

Programet e reja orientuese të Letërsisë të Maturës Shtetërore kanë hapur debate në rrethet letrare. Studiuesi Behar Gjoka, kritikon në shumë pika programin orientues të letërsisë për gjimnazin e profilit të përgjithshëm. Sipas tij, është e pajustifikueshme mungesa e De Radës dhe e Fishtës apo përjashtimi total i letërsisë së hershme shqipe. Për sa i përket letërsisë bashkëkohore shqipe, për studiuesin Behar Gjoka nuk ka kuptim që ajo të vazhdojë të përfaqësohet vetëm me Agollin dhe Kadarenë, duke lënë në errësirë një kastë autorësh po kaq të mëdhenj. Ai shprehet se ky program orientues tregon më së miri se tekstet tona vazhdojnë të jenë peng i modelit të realizmit socialist.

Pak ditë më parë është publikuar programi orientues për letërsinë i Maturës Shtetërore. Ju, e keni parë këtë listë, dhe çfarë mendimi keni?

Ia vlen të bisedohet mbi listën, vetëm për arsyen se ajo tregon qartësisht nivelin e programit, të teksteve, të alterteksteve, të cilat bien ndesh me konceptet bashkëkohore të zhvillimit të lëndës Gjuhë Shqipe dhe Letërsi. Shkollat e nivelit të mesëm në botë, tashmë kanë në qendër tekstin, pavarësisht kohës, pavarësisht modelit, pavarësisht alternativës dhe metodikave të mësimdhënies. Teksti vështrohet si i vetmi mjet për të sendërtuar shprehi tek nxënësit dhe jo si mjet informues, jetëshkrimor apo mbi rrymat dhe metodat letrare. Pra, në fakt kjo listë dëshmon nivelin se si perceptohet letërsia në nivel zyrtar dhe mësimdhënës. Këtu unë i referohem programit të letërsisë për gjimnazet të përgjithshme.

Mendoni se këta autorë që janë zgjedhur plotësojnë të gjithë realitetin letrar të vendit tonë?

Brenda këtij koncepti krejt tradicional, që nxënësit i jep veprat rreth të cilave do të ndërtohet teksti, duke shënuar qysh në paraqitjen e kësaj liste disa momente të debatueshme,

Së pari: kemi një vështrim historicist të letërsisë, çka buron pikërisht prej konceptit mbizotërues në shkollën shqiptare, se letërsia është pasqyrë e rrethanave dhe e konteksteve shoqërore e historike. Kjo mbyllje, “prangim”, i letërsisë në këtë parim historicist, është ajo që quhet mbingarkesë dhe dije që duhet ta ketë një student i letërsisë, por jo një gjimnazist, i cili në programet bashkëkohore i duhet të formojë shprehi të leximit, të shkrimit, të të folurës, etj.

Së dyti: gjithnjë brenda konceptit klasik të shkollës vihet re, sidomos në letërsinë shqipe, kapërcimi i disa momenteve historike. Kështu, letërsia e hershme, e quajtur shpesh letërsi e vjetër, ku përfshihen Buzuku, Matrënga, Budi, Bardhi, Bogdani, në asnjë rast nga programet dhe testet e shkollës së mesme nuk janë trajtuar si pjesë e vlerave shpirtërore. Kjo nuk ndodh rastësisht, sepse edhe Instituti i Gjuhës e Letërsisë si dhe profesoratura e fakultetit këtë moment më së shumti e kundron si fakt gjuhësor dhe historik, dhe jo si periudhë që ka vlera letrare.

Së treti: gjithmonë jemi te letërsia shqipe, ku vihet re tek drejtimi i përgjithshëm, mungesa e Jeronim de Radës, si autor i dimensioneve më të gjëra letrare, e cila gati e vë në dyshim ekzistencën e letërsisë arbëreshe si nivel letrar, po të marrësh në konsideratë poemat e tij, trajtimet për letërsinë dhe artin, trajtimet për fatin e shqiptarëve dhe të kombit shqiptar. Mungon edhe Zef Skiroi, por është një mungesë shekullore e tij, e cila, sipas verifikimit sociologjik ka ardhur prej faktit se ishte anëtar i partisë fashiste. Po me De Radën ç’patën?

Po për sa i përket letërsisë bashkëkohore, ju do të donit që në këtë listë, përveç Kadaresë dhe Agollit të kishte edhe emra të tjerë? Nëse po, cilët do të ishin ata?

Problemi vjen e bëhet më i mprehtë tek letërsia bashkëkohore shqipe. Dhe me sa duket për programistët, tekstebërësit, testimhartuesit, kjo periudhë fillon dhe mbaron me Dritëro Agollin dhe Kadarenë. Dy korifenj të realizmit socialist, të cilët kanë hartuar edhe libra cilësorë. Por, nëse do të lexohej dhe shqyrtohej si vlera letrare që e kanë shpërfillur modelin e realizmit socialist, nuk ka kuptim më të flitet për letërsinë bashkëkohore dhe të mos përfshihet Martin Camaj, poeti, prozatori, dramaturgu dhe studiuesi i gjuhës e letërsisë shqipe. Nuk ka kuptim të mos jetë pjesë e shqyrtimeve letrare Anton Pashku, tregimtari, romancieri dhe dramaturgu më modern i letërsisë shqipe (mos vallë funksionon ende koncepti i letërsisë jashtë kufijve që mungon Anton Pashku, Ali Podrimja, Azem Shkreli, etj). Nuk ka kuptim të flitet për letërsi bashkëkohore dhe të vijojë të përjashtohet krijimtaria e Kasëm Trebeshinës, prozator, dramaturg, poet, eseist, jo fort i shpeshtë në letrat shqipe. Po ashtu, sa e mjerë dhe e mangët duket tabloja e vlerave që ofron lista e programit orientues kur mungon Arshi Pipa, poeti, kritiku dhe studiuesi më i dalluar i viteve ‘44 e këtej në letrat shqipe. Me sa duket hartuesit, përpunuesit dhe “shkoqitësit” e programeve të letërsisë janë peng i modelit, qoftë shkrimor, qoftë verifikues të realizmit socialist, që një pjesë shumë të madhe të autorëve i përjashtonte për arsye të kleçkave biografike dhe pjesën tjetër, që i shërbenin ideologjisë së kohës dhe modelit të realizmit socialist, i emëronin si shkrimtarë “gjeni dhe të jashtëzakonshëm”.

Po për sa i përket mungesës së Gjergj Fishtës në këtë program orientues?

Prè e verifikimit biografik në këtë listë ka rënë edhe Gjergj Fishta. Fishta u mësua tashmë.

GazetaShqiptare, 15 02.2009 http://balkanweb.com/gazetav5/artikull.php?id=53292

Faik Luli - një shembull i lartë qytetarie

Posted: 29 Mar 2009 12:53 AM PDT

(Ne foto autori shkrimit Islam Dizdari)

Faik Lulin ishte një natyrë e ëmbël, e qeshur, shumë i dashur dhe i afërt me njerëzit, një burrë i devotshëm, shembull i lartë përkushtimi dhe nderimi për të tjerët, madje i sakrificës dhe i interesimit disi të thellë që rrallë herë haset sot në këtë jetë të vrullshme materiale. Ata që kanë punuar me të, kanë vënë re rregullin dhe disiplinën në punë. Ai ishte mjeshtër i palodhur dhe shembullor në kryerjen e çdo detyre. Ai kishte burrërinë që çdo punë të nisur ta çonte deri në fund me një zell dhe intensitet të paparë. Kush pati nevojë dhe nuk u ndihmua nga Zotëri Faiku, kush desh të kryej një punë dhe nuk e shkarkoi një pjesë të barrës tek Faiku? Na thoni në sa kumtesa, referate, plane, programe pune, artikuj, studime apo vepra shkencore ai ndihmoi serozisht me sugjerime, me vërejtje, apo bibliografi. Ai nxiti të rinjtë, ndihmoi bashkëpunëtorët, priu me shembullin e vet në punë. Nëse dikujt do t’i vlerësohet puna pas vdekjes, ai do të jetë patjetër Faik Luli. Janë dhjetëra vepra, qindra studime e shumë punë të mbara që ka lënë pas, janë mijëra nxënës e miq që krenohen gjithnjë se kanë pasur një mësues, një mik, e ky do të përmendet me krenari, Faik Luli. Unë, Islam Dizdari, bashkëpunëtori dhe miku i vjetër i tij, e kam thënë hapur ditën e varrimit të këtij burri të nderuar se, nëse sot jam dikush, këtë e kam edhe sepse kisha një mik të mirë, Faik Lulin.
Ai lindi dhe u rrit në një familje dhe në një lagje të nderuar. Gjithnjë edhe kur u rrit dhe u bë burrë, madje edhe në moshë të thyer ai ruajti në mendje dhe në zemër shëmbëlltyrat ideale të prindërve të vet e të zotërinjve dhe zonjave të nderuara të lagjes.

(Ne foto mesuesi Faik Luli)
Shkolla dhe sidomos Gjimnazi i Shtetit qe një faktor serioz edukimi. Në shkollë krijoi një rreth të gjerë shokësh e miqsh me të cilët e lidhi ideali arsimor, kulturor, shoqëror dhe politik. Ai gjithnjë do t’i ruante të shenjta kujtimet e viteve të gjimnazit, ku do të spikasin shokët e miqtë e idealeve rinore, mes tyre Burhan Hoti, Sadush Ulqinaku, Ahmet Bushati, Nexhmi Bushati etj. Menjëherë pas luftës mbi 78 nxënës u përjashtuan nga shkolla, rreth 80 u burgosën, disa prej tyre edhe u pushkatuan ose u vranë në përpjekje me forcat e ndjekjes. Kujtoni djemtë e rinj nëpër birucat e hetuesisë të torturuar dhe në prag të vdekjes. Kujtoni të gjithë ata mësues të nderuar që u pushkatuan, u burgosën apo u arratisën

Në këtë mjedis të elektrizuar u edukua dhe u brumos me idealet më të larta edhe i riu Faik Luli. Natyrisht si ndër më të shquarit e Gjimnazit do të dënohej që në fillim, prandaj edhe u përjashtua nga të gjitha shkollat e Shqipërisë. E mendoni se ishte më i miri nxënës, shembull në mësime, shembullor në sjellje, por mbi të gjitha nismëtar i mbrojtjes së interesave kombëtare, një i ri i kulturuar, i matur, i vendosur me mendime solide, por i papërshtatshëm për regjimin e ri komunist. Kështu në mënyrë të dhunshme iu mohua e drejta e arsimimit.
U deshën gati 10 vjet që Faik Luli të merrte dëftesën e pjekurisë në shkollën pedagogjike me korrespondencë. Të gjitha shkallët e arsimimit në shkollën e mesme pedagogjike, në Institutin Pedagogjik të Shkodrës dhe në Universitetin e Tiranës i ndjek pa shkëputje nga puna, por falë vullnetit të tij të hekurt i kapërceu vështirësitë e shumta dhe arriti rezultate shumë të larta në mësime.

Faik Luli u bë një personalitet i nderuar i arsimit dhe i mendimit pedagogjik në Shqipëri. Në veprimtarinë e tij shkrihen në një në mënyrën më të plotë mendimtari, studiuesi i dukurive pedagogjike dhe didaktike, i burimeve arkivore i historisë së arsimit shqiptar, një njohës i thellë i traditave kulturore islame në trojet shqiptare

Dy momente të spikatura në punën e tij mund të veçojmë: punën në Kabinetin Pedagogjik të rrethit të Shkodrës dhe në Institutin Pedagogjik. Një punë e kualifikuar, një periudhë studimesh, formimi, përvoje, një periudhë njohjeje të mësuesve më të mirë të qarkut të Shkodrës që në ato kohë kishte fituar emër shumë të mirë në Shqipëri. Tashmë ai ka përkrah miq e bashkëpunëtorë të shquar, si Vehbi Bala, Jup Kastrati, Kol Ashta, Fadil Podgorica, Tomor Osmani, Neki Lezha, Selami Tabaku e plot të tjerë. Por ai mban lidhje edhe me Komisionin e Pedagogjisë dhe të psikologjisë. Tashmë Faiku është mësues, pedagog dhe didakt i formuar dhe me reputacion, jo vetëm tek studentët, tek mësuesët por edhe tek kolegët e vet dhe në rangjet akademike shqiptare. Kryen studime, boton artikuj shkencorë, libra dhe vepra, zgjidhet anëtar i shumë forumeve shkencore. Por pikërisht kur ishte në kulmin e veprimtarisë akademike dhe botuese syri vigjilent i partisë, lufta e klasave e godet përsëri. Faik Lulit i hiqet e drejta të jetë pedagog në Institutin e Lartë Pedagogjik dhe aq më tepër i hiqet e drejta për të botuar studime dhe artikuj të çfarëdo lloji. Nuk ka të drejtë të shkruajë, nuk ka të drejtë të botojë. Kjo ishte një masë ekstreme që më shumë dobësoi Institutin se sa dënoi Faikun. I gjithë opinioni intelektual shihte tek ai njeriun e devotshëm, mësuesin shembullor, intelektualin e shquar. Ndonëse kanë kaluar shumë e shumë vite nga ajo kohë të gjithë brezat e nxënësve që kryen në atë periudhë, kujtojnë me respekt të veçantë mësuesin e tyre të nderuar. Mw 1983 del zyrtarisht në pension por Faiku qe në marrëdhënie punë të pandërprerë deri në ditën që vdiq. Pas viteve ’90, në rrjedhën e proceseve demokratike, Faik Luli me të gjithë vullnetin dhe kapacitetin e vet u vu në shërbim të veprimtarive shkencore, të kulturës, të traditave, të arsimit dhe të edukimit

Ai ishte mësuesi i mijëra nxënësve, të cilët do të kujtojnë përherë tek ai përkushtimin në detyrë, zellin dhe përpjekjet e vazhdueshme për t’u dhënë ajkën e diturisë dhe të edukatës, ai do ishte mik i ngushtë dhe edukator i tyre, mik i prindërve dhe këshilltar i denjë dhe i vazhdueshëm i tyre. Kishte cilësinë e rrallë të afrimit, të çiltërsisë, të frymëzimit, të besimit, të mirëkuptimit dhe të përkushtimit maksimal në detyrë dhe në arritjen e qëllimeve. Dashuria e tij e pafund ndaj detyrës së shenjtë të mësuesit dhe marrëdhëniet e drejta që krijonte me nxënës i dhanë atij maksimumin e vlerësimeve nga vetë komuniteti i nxënësve, i prindërve dhe i shoqërisë. Ai u vlerësua me titullin e lartë “Mësues i Popullit”.

Faiku qe edhe një metodist i shkëlqyer, Faiku si pak kush përgjithësoi përvojën e shkollës sonë dhe të mësuesve më të mirë duke iu dhënë të gjithëve këtë përmes një vargu librash shumë interesant:
a.Libra me karakter të përgjithshëm pedagogjik dhe didaktik.

b.Libra në ndihmë të mësuesve për probleme të caktuara të mësimit të gjuhës shqipe dhe të letërsisë.
c.Tekste mësimore metodike për përgatitjen e mësuesve të shkollave 8-vjeçare dhe të mesme.
Faik Luli nuk është vetëm didakt, ai është edhe një studiues i mirëfilltë i problemeve të shkollës dhe të historisë së arsimit, madje në këtë të fundit ka dhënë një ndihmesë të shquar në disa fusha, si:
-në historinë dhe përvojën e një shkolle, siç është rasti i Gjimnazit të Shtetit, apo ai i Medreseve të Shkodrës,
-në historinë e arsimit kombëtar, siç është rasti i periudhës së luftës 1939-1944. Në këtë fushë Faiku është një ndër specialistët më të spikatur në rang kombëtar
-në historinë e përmbajtjes së shkollës sonë.
- në njohjen dhe propogandimin e shumë personaliteteve dhe mësuesve më në zë të arsimit tonë.
Faik Luli është pjesëtar i të gjitha veprimtarive që organizoi Myftinia e Shkodrës e kryesuar nga Haxhi Faik Hoxha

Ai qe një ndër themeluesit e Medresesë, këtij institucioni me kaq rëndësi për arsimin dhe edukimin fetar islam të breznive të reja. Në këtë institucion punoi me të gjithë aftësitë, përkushtimin dhe përvojën e tij, kryesisht si mësues i gjuhës dhe i letërsisë, si drejtues i komisionit të lëndëve të shkencave shoqërore, si këshilltar dhe bashkëpunëtor i përhershëm i drejtorisë dhe si veprimtar i shquar në fushën e studimeve dhe të veprimtarive të shumta shkencore.

Faiku u zgjodh Kryetar i Shoqatës së “Intelektualëve islam”, Dega e Shkodrës. Nuk ka veprimtari shkencore apo kulturore-edukative që zhvilloi Medreseja, Myftinia, Qendra Kulturore “Daut Boriçi”, Komuniteti Mysliman në shkallë rrethi, kombëtare apo edhe më gjërë ku nuk mori pjesë Faiku me cilësinë e kryetarit të Shoqatës së intelektualëve islamë, si organizator, autor i referateve, kumtesave apo bisedave. Dega e Shkodrës e kësaj shoqate u shqua në rang kombëtar falë drejtimit me kompetencë nga Kryetari i saj Faik Luli. Ai sikurse e kanë cilësuar shumë autoritete shkencore, arriti kulme të tilla sa që u shqua në fushën e studimeve islame, sidomos për traditat kulturore, në shkallë vendi por edhe në të gjitha trevat shqiptare, në Kosovë, Maqedoni, Mali i Zi, Turqi, SHBA etj. Nga të gjitha anët dhe autoritet më ta larta shkencore kanë dhënë për Faikun vlerësime duke e cilësuar atë si ndër të parët dhe ndër më të shquarit autoritete të fushës së studimeve islame. Vlerësime të tilla kanë dhënë Imam Vehbi Ismaili, Haxhi Vehbi Gavoçi, Naim Tërnava, Feti Mehdiu, Qemajl Morina, Ismail Ahmeti, Pajazit Nushi, Jashar Rexhepagiq, Mehdi Polisi, Mahmut Hysa etj.etj.
Njeriu i mirë

Mirësia ishte një aspekt tjetër i jetës së Faikut. Kush e ka njohur, mbi të gjitha ka dalluar tek ai njeriun e mirë. Ai ishte një bashkëshort dhe familjar i mirë, ishte një shok dhe mik i mirë, ai e shihte të mirën kudo në jetë, në shoqëri, në çdo veprimtari. Ai kishte gjithnjë fjalën e mirë në gojë të shoqëruar me një buzëqeshje të ëmbël si tek rrallë kush e shihje. Gjithnjë në çdo situatë sado të tensionuar, ai gjithnjë dinte të gjente rrugën më të drejtë, më të mirë, dinte të qetësonte gjakrat dhe ta fuste zgjidhjen e problemeve në rrugën e vet të shtruar e të qetë. Kudo dhe kurdoherë ai ishte i matur, serioz në çdo situatë dhe dashamirës deri në fund. I dashur me nxënësit, i dashur me shokët dhe veçanërisht i dashur në familjen e vet. Ishte shembulli më i përkryer i një qytetari me cilësitë më të larta. E me të vërtetë kush buzëqeshte çiltër si ai, kush jepte këshillën e ëmbël për çdo zemër nevojtare si ai, kush derdhte më shumë sheqer se ai?

Faiku ishte një mik i të gjithëve. Shumë kush mund të thotë se e kam pasë mik, madje të gjithë krenohen që kanë punuar, kanë jetuar dhe kanë janë shoqëruar me të. A ka pasuri më të madhe se të kesh miq e shokë të mirë si Faiku? E Faiku qe i përkryer. Ai frymëzonte besim dhe dashuri tek të gjithë, por sidomos tek bashkëpunëtorët e afërt të tij. Ai jepte gjithnjë shembullin në kryerjen e detyrave, ishte në ballë të punëve, prandaj edhe shokët e miqtë e tij e kishin për nder të punonin me të, të zgjidhnin problemet me të, të sigurtë se së bashku me të do të ecnin përpara në rrugën e drejtë dhe të ndershme.


Shkodër, nëntor 2005

Bashkim Kopliku: Profilizimi doktrinar i partive

Posted: 29 Mar 2009 12:40 AM PDT

Akoma, 18 vjet pas rrëzimit të komunizmit, në Shqipëri quhen “të djathtë” ata që vetëm sa mëtojnë janë kundër komunizmit. E pra, në botën moderne shumica e të majtëve janë kundër komunizmit, e ka ekstremistë të djathtë që janë fare afër komunizmit. Shkëputja tërësore nga trashëgimia komuniste e partive të majta shqiptare, apo heqja e maskës së djathtë nga fytyra e berishizmit, do të lejonte që edhe elektorati shqiptar të profilizohej: partitë të profilizohen sipas doktrinave, të së djathtës, ose të së majtës.

Akoma pa profilizim

Në fillimin e viteve 90, njerëzit i binin shkurt: pranon disa të mira të Partisë së Punës (komunistes), je i majtë; ose, mendon se komunistët veçse keq i kanë bërë Shqipërisë, je i djathtë. Natyrisht kishte dhe qëndrime të tjera, jo kaq kategorike, por që, në të dy anët e politikës shqiptare, nuk para pranoheshin të thuheshin me zë të lartë. Bile dhe ish-komunistët që kishin aderuar në partitë që e quanin veten djathtas, si PD-ja etj., nuk guxonin të thoshin një gjysmë fjale të mirë për çdo gjë që lidhesh me komunizmin, bile dhe detyroheshin të mohonin edhe luftën e ndonjë dëshmori komunist kundër pushtuesve gjatë luftës së dytë Botërore. Njësoj, edhe nga ana e partive të majta, si PS-ja, nuk guxonte njeri të thoshte se filan ballist kishte qenë patriot i madh shqiptar.

Mungesa e profilizimit doktrinar, u pat sanksionuar në zgjedhjet e vitit 1992, me sloganin e partisë opozitare, PD-së: “Me ne fitojnë të gjithë”. Pra PD-ja thërriste rreth vetes njerëz me të gjitha bindjet politike, edhe djathtas, edhe majtas. Atëherë funksionoi për PD-në: ajo i fitoi bindshëm zgjedhjet.

Tani që kanë kaluar 17 vjet, natyrisht që situata nuk është më kaq e lidhur me komunizmin, apo me Ballin Kombëtar, as tek PS-ja, dhe as tek PD-ja. Por prapë se prapë, e djathta dhe e majta nuk dallohen nga qëndrimet politike dhe ekonomike aktuale, por nga lidhjet me të kaluarën komuniste të vendit, me traditën, me trashëgimitë e “fisit”, e “familjes”, e prejardhjes etj.

Edhe tani, në 2009-ën, partia në opozitë, PS-ja, po e vulos mungesën e profilizimit doktrinar, me thirrjen: “Përtej së djathtës dhe së majtës”. Edhe PS-ja po u bën thirrje të gjithëve, si majtas si dhe djathtas, të votojnë për të. Edhe kjo thirrje duket se do ta shpjerë në fitore PS-në.

Por boll më. Shqipëria, pas zgjedhjeve të 28 qershor 2009, duhet t’i japë fund këtij mishmashi: e djathta dhe e majta shqiptare duhet të ndahet, të profilizohen sipas kritereve perëndimore.

Heqja e pengesave

Ka ardhur koha që shqiptarët të kuptojnë që nuk mjafton të jesh “anti-komunist”, për të qenë i djathtë; apo të jesh “anti-ballist” dhe kaq mjafton të jesh i majtë, prandaj duhet t’i heqin pengesat që e pengojnë profilizimin. Në fakt ka shenja të tejkalimit të këtyre pengesave.

Një pengesë është trashëgimia komuniste e PS-së. Por PS-ja tashmë po e kryen brenda vetes dekomunistizimin, saqë drejtuesit e saj janë shumica që nuk kanë qenë kurrë as edhe anëtarë të thjeshtë të partisë së punës (komunistes), e jo më funksionarë të saj. Kjo parti po e dënon, dhe me qëndrime konkrete, komunizmin. Ajo po aspiron shumë t’i bashkëngjitet lëvizjes së majtë perëndimore, që është krejt anti-komuniste.

Pengesë tjetër është luhatja në ekstreme e PD-së, herë djathtas e herë majtas. Për tre-katër vjetët e para në pushtet, 2005-2008, ajo kaloi në ekstrem majtas: premtime populiste, program barazitist i ekstremit të majtë etj. Tani, këto javët e fundit, prapë Berisha ka nisur retorikat djathtas, natyrisht me mashtrime gjoja të uljes së taksave, kur në fakt i ka rritur: ka ulur normën e tatim-taksave, por ka futur vlera ekonomike arbitrare (paga reference, çmime reference, deri dhe fitime reference), kështu që paratë që shqiptarët i paguajnë shtetit janë rritur më shumë se para qeverisjes së tij. Nejse, dihet tashmë se ai veçse mashtron.

Ka ardhur koha të tejkalohet dhe kjo pengesë: PD-ja që shitet si e djathtë e vepron si e majtë. Kemi shpresa se brenda PD-së ka njerëz që mendojnë djathtas, pavarësisht se tani PD-në e kanë kapur ata që mendojnë majtas, apo më mirë ata që mendojnë veçse për interesat e tyre personale. Një humbje e saj në zgjedhjet që vijnë, më 28 qershor 2009, do të krijonte kushtet që kjo parti të lëshojë të majtët që të shkojnë tek PS-ja, duke ardhur në krye të saj të djathtët, të cilët duhet ta riprofilizojnë partinë djathtas. Natyrisht, ky proces mund të ndodhë vetëm nëse Berisha e klani i tij nxirren jashtë PD-së, sepse me ta kurrë nuk mund të bëhet gjë, përveçse të mbesë prapë një parti në shërbim të interesave personale të atij klani.

Por nëse PD-ja nuk e largon dot Berishën, edhe pas humbjes më 28 qershor, e djathta në Shqipëri do të rilindë pa të, qoftë nëpërmjet PDK-së, LZHK-së apo PLD-së, qoftë dhe të ndonjë partie tjetër: nuk ka vend pa të djathtë, prandaj dhe Shqipëria nuk ka sepse të bëjë përjashtim.

profilizimi, unitet dhe debat idesh

Me profilizimin e partive, do të mundësohej rigrupimi i natyrshëm i elektoratit shqiptar. Do të kishim më së fundi situata normale brenda partive, një unitet idesh, dhe jo unitet klanesh, tarafesh dhe fisesh. Natyrisht do të kishte dhe debat idesh dhe zgjidhjesh.

Kështu, një njeri që mendon se “shteti duhet të mendojë për çdo gjë”, apo se “është krim të privatizohet hekurudha”, sepse “është poshtërsi të ketë spitale private”, se “mjekësia duhet të jetë falas për të gjithë shqiptarët”, se bujqësia mund të rimëkëmbet vetëm nëse “krijojmë kooperativa kapitaliste të të gjithë fshatarëve”, se “shteti duhet të kontrollojë çmimet edhe kur ka konkurrencë të plotë” etj., nuk ka sesi të gjejë veten në një parti të djathtë—ai dhe tek e majta, dhe me zor futet.

Po kështu, nuk ka vend fare majtas, një njeri që mendon se “vetëm privatizimi tërësor i çdo hallke të mjekësisë e shërbimeve të tjera, do t’u rrisë eficiencën”; se “bujqësia në fshat kërkon përqendrimin e pronës, nëpërmjet shitjes apo dhënies me qira të tokës, në duar të pak pronarëve”, dhe jo në “kooperativa bujqësore të të gjithëve”; se “çdo shërbim duhet të paguhet nga shqiptarët”, se “shteti duhet të ndihmojë vetëm ata që nuk arrijnë të sigurojnë as minimumin e ushqimit të familjes së tyre dhe të arsimimit, kurse të gjithë të tjerët duhet të mendojnë vetë për të çarë në jetë”; se “shteti nuk duhet të ndërhyjë në ekonomi, veçse kur është krejt e qartë se jemi para mungesës së konkurrencës, apo kur sistemi po hyn në krizë e nuk del dot sepse ka një defekt në veprimin e tregut të lirë” etj.

Si rregull “i trashë”, e djathta beson më shumë tek roli i individit, tek forcat e tregut të lirë, dhe më pak tek puna kolektive apo tek ndërhyrjet rregullatore të shtetit—shteti është thjeshtë garant i lirive, ose, e thënë ndryshe, është shtet i së drejtës. Kurse e majta, beson më shumë tek forca e aktiviteteve kolektive, shpreson më shumë se shteti mund të bëjë shumë gjëra më mirë se individi” etj.

Natyrisht, nuk është se e djathta mohon kategorikisht ndërhyrjen e shtetit në jetën e shoqërisë, apo, nuk është se e majta nuk është fare për privatizimin etj.

Në praktikë nuk është aq e thjeshtë të dallosh të majtën nga e djathta. Edhe në perëndim, ndarja e majtë apo e djathtë, shpesh nuk është aq e qartë. Edhe specialistëve të politikës, shpesh u duhet të krahasojnë brenda për brenda një shoqërie të caktuar, e jo nga një shtet në tjetrin. Kjo sepse mund të marrësh një të majtë amerikan, Obamën p.sh., që të të dalë krejt i djathtë në një shoqëri si ajo francezja. Por ama, brenda një shoqërie të caktuar, brenda një vendi të caktuar, në kohën që jetojmë arrihet të profilizohet e majta dhe e djathta.

Nuk po hyjmë në akademizmat e centrizmit radikal (radical center, teoria e partisë që merr të mirat nga e majta si dhe nga e djathta), sepse nuk është vendi këtu, por dhe sepse kur bota të merret shumë më shumë praktikisht me të, të ketë parti të mëdha të tilla në perëndim, atëherë do t’ia vlente dhe për ne.

Përshtatje me botën

Duke u profilizuar partitë politike, edhe ndihma që do të marrin partitë tona nga bota perëndimore, do të ishte shumë më eficiente. Siç është gjendja sot, i duhet një partie mike të djathtë, t’u japë këshilla të papërtypshme fare të majtëve që kanë mbushur partinë shqiptare të vetëquajtur të djathtë. Po e njëjta situatë mund të jetë edhe me të majtën, pavarësisht se më pak problematike.

Një shqiptar i djathtë, pas këtij profilizimi do të ishte shumë më i afërt në idetë e tij, me një italian, apo amerikan, apo gjerman apo çdo të huaj tjetër të djathtë. Po kështu dhe për të majtët.

Nuk mund të bëjmë shpikje shqiptare, duhet të bëhemi dhe ne si e gjithë bota ku synojmë të shkojmë.

Bashkim Kopliku

[Gazeta Shqiptare, 29.3.2009]

Roland Lushi: Festivali Ballkanik, “Trëndafilat e Elbasanit” mars 2009

Posted: 29 Mar 2009 12:36 AM PDT

Teksa udhëtoja me një mikeshën time drejt Elbasanit për të marrë pjesë në Festivalin Ballkanik të Poezisë, me ftesë të Unionit të Shkrimtarëve “Kostandin Kristoforidhi” të Elbasanit, pa dyshim mendja më shkonte te festa e bukur e Verës që përkonte pikërisht me këtë ditë. Nën frikën e motit, që edhe në atë udhëtim të shkurtër nga Tirana ndërroi disa herë, diskutuam edhe për këtë . Natyrisht për të mos qenë i papërgatitur para miqve që na prisnin, kisha lexuar diçka dhe po mundohesha t’i shpjegoja mikeshës sime se rite të kësaj natyre janë të dokumentuara të paktën prej tre mijë vjetësh. Ato janë pasqyruar në mitologji, në veprat e Homerit, etj. Kemi të bëjmë kështu me një traditë mesdhetare, për të mos shkuar edhe më tej. Sidoqoftë, Dita e Verës ka qenë e lidhur me ditën e parë të marsit. Në antikitet marsi ishte muaj i parë i vitit. Kjo sipas Kalendarit Julian. Siç dihet, në Evropën Perëndimore, Kalendari Julian u zbatua derisa në vend të tij u vendos Kalendari Gregorian. Por në gjuhën e sotme shqipe ruhen ende gjurmë të kalendarit Julian. Duhet që viti kalendarik të fillojë me marsin në mënyrë që muaji i shtatë të jetë shtatori, i teti tetori, i nënti nëntori dhe i dhjeti dhjetori. Të tillë kanë mbetur emrat e tyre edhe pse nga 15 tetori i vitit 1582, kohë në të cilën hyri në fuqi Reforma Gregoriane, ata janë respektivisht: muaji i nëntë, i dhjetë, i njëmbëdhjetë dhe i dymbëdhjetë.

Por, siç argumenton akademiku i mirënjohur Prof. Kristo Frashëri, kalendari i vjetër i shqiptarëve është edhe më i hershëm se Kalendari Julian, i cili u shpall nga Jul Qezari në vitin 46 para lindjes së Krishtit. Dhe gjithnjë dita e parë e marsit shënonte (sikurse edhe sot) fillimin e stinës së pranverës. Ishte koha kur stinët ishin më të dallueshme nga njëra-tjetra se në kohën e sotme (ngrohja globale nuk kishte filluar ende). Njerëzit mezi prisnin të dilnin nga dimri, të shkrinte bora, të gjelbërohej natyra, të çelnin lulet, të blegërinin qingjat, të loznin fëmijët fushave e kodrave, të gëzonin të gjithë….

Ja këto po tregoja, por rruga e shkurtër nuk më lejoi t’i them të gjitha, sepse mikrobuzi ndaloi para pallatit të sportit dhe tashmë ishim bashkuar me miqtë që kishin mbërritur para nesh. Të ulur te një kafe aty pranë, filluan takimet, fillimisht me miqtë e ardhur përtej kufinjve. Megjithëse me ta nuk isha takuar asnjëherë, si botues i “Obelisk”-ut, sapo prezantoheshim, takoheshim si të ishim miq të vjetër. Pastaj natyrshëm filluam të diskutojmë për shkrimet që kishin botuar në revistë dhe çfarë planesh kishin për të ardhmen. Mes kafes, bisedave për punë dhe shkëmbimit të librave mes njëri - tjetrit, erdhi ora e nisjes së aktivitetit të asaj dite.
Fillimisht një vizitë te shtatorja e Kostandin Kristoforidhit, ku secili kishte dëshirë të kishte si kujtim një pozë me miqtë pranë kolosit të gjuhë shqipe.

Nën ritmin dhe rrëmujën e festës së Ditës së Verës grupi ynë më pas u shpërngul te lulishtja kryesore e qytetit, ku në mënyrë simbolike u mboll një pemë për nder të mikut të të gjithë poetëve, të palodhurit dhe organizuesit të mrekullueshëm të të tilla takimeve, poetit të spikatur dhe prodhimtar hajkian Milianov Kallupi.
Pak pushim dhe rreth mesditës teatri “Skampa” priti “aktorët”, poetë që interpretuan krijimet e tyre më të parapëlqyera.
Të ndarë në katër grupe me nga dhjetë poetë, organizatorët, që duhet thënë kishin punuar mirë, na servirën një gërshetim poetësh, ku spikasnin qysh nga emrat e njohur e deri tek të rinjtë, të cilët me poezitë që sollën ishin mjaft premtues.
Këtë atmosferë kaq të bukur u mundua ta prishë dikush që nuk duhej të ishte aty në atë sallë. Për më tepër, nëse Kryetari i Unionit të Shkrimtarëve “Kostandin Kristoforidhi” zoti Milianov Kallupi me mirësinë e tij kish shkelur mbi paragjykimet dhe e kishte ftuar për të lexuar poezinë e tij, zotëria nuk duhej të shfrytëzonte rastin dhe të shfrente mllefin e grumbulluar prej atyre që ndofta kishte dëgjuar gjatë kohës kur ka qenë i detyruar të qëndrojë i izoluar për do punë jo fort të qarta jashtë Shqipërisë. Megjithatë, ai edhe aty u prezantua sërish me natyrën e vet prej arroganti e të pandreqshmi.
Mjerani ishte ai.
Pështjellimi që u mundua të krijonte u kalua sepse poetët sollën aty poezi dhe interpretim të bukur.
Ai u harrua dhe duhet të harrohet sa më shpejt.
Dhe këtë e bëri poezia e bukur e atyre emrave që kishin ardhur aty nga të gjitha anët e Shqipërisë, nga Kosova, Greqia, Sllovenia, Maqedonia, etj.
Në një ambient të bukur ku të ftuarit, më tepër se ushqimin, shijuan edhe muzikën e cila dalëngadalë i ndezi dhe i detyroi të ngriheshin e të kërcenin vallet tona të bukura popullore.
Më pas erdhi çasti i ndarjes së çmimeve.
U njoftua se nuk do kishte shkallë çmimesh, se të tre çmimet do të kishin një vlerë dhe kështu kryetari i jurisë zoti Fatmir Minguli bëri ritin e ndarjes së vlerësimeve. Në prani të pjesëmarrësve në këtë aktivitet ballkanik, poetja e njohur Beatriçe Balliçi kurorëzoi poetin kroat TOMISLAV MARIJAN BILOSNIQ me poezinë”Tigri”, ndërsa poeti Milianov Kallupi kurorëzoi poetin grek KOSTAS TUMANIDHIS me poezinë “Apologjia e Amndromaqit”,Poeten nga Shqipëria FATIME KULLI e kurorëzoi studiuesi, shkrimtari dhe poeti Moikom Zeqo për poezinë “Të dua shpirt të dua, të dua se jam grua”.

POETËT PJESËMARRËS NË KONKURS: .

Kristo Tumanidhis, Tomislav Bilosniq, Razme Kumbarovski, Mustafa Spahiu, Besnik Lena, Selami Vinca, Riza Haziri, Miftar Kurti, Mihal Disho, Myrteza Mara, Flamur Luta, Agim Bajrami, Sami Verçani, Baki Nezha, Namik Selmani, Vasil Bozo, Ferit Rama, Lida Lazaj, Erjona Vergo, Çelik Petriti, Ferit Fixha, Vehap Xhindoli, Xhemal Lufta, Pozaet Qosja, Zyhdi Morava, Besim Elazi, Hekuran Miraka, Bashkim Muka, Fatime Kulli, Eduart Sulo, Beatriçe Balliçi, Elisabeta Myftari, Elisa Gjerani, Roza Kresta, Timo Mërkuri, Rakip Zhguni, Nuri Plaku, Sherif Bali, Alfred Coha, Mergi Hoxha.


FITUESIT E ÇMIMEVE:

1.Fituesi i kurorës së Festivalit Ballkanik, “Trëndafilat e Elbasanit” MILIANOV KALLUPI
2.Fituesi i çmimit “Trëndafilat e Elbasanit”, TOMISLAV MARIJAN BILOSNIQ (KROACI)
3.Fituese e çmimit “Skampini”, FATIME KULLI
4.Fituesi i çmimit “EGNATIA” – KRISTOS TUMANIDHIS. (Greqi)

TOMISLAV MARIJAN BILOSNIQ (KROACI)
POEZIA FITUESE E ÇMIMIT “TRENDAFILAT E ELBASANIT”

TIGRI

Ne krye te rruges paqesore te Zares u shfaq tigri
ishte tigri me ngulmues i te gjitha koherave
Pikerisht ashtu, krijese e rralle ne perditshmeri
Askush s’beson ne pamjen e tij
ndonese femijet i sjelin dhurata te vogla
ndersa vajzat nga paralagjia vine ta shohin
jane shtene me ate cka eshte me e bukur
Te gjithe e shohin me miresjellje nga larg
dhe duke mos besuar kthejne shikimin nga qielli
qe rri pezull mbi ta i mendafshte si vete tigri
Ne kercimet e gjata ai hidhet mbi shtepite
ka droje se do ta vrasin ne rruge
ata qe shtiren e s’e duan fare
mirepo klithin per te “sa i bukur qenka!”
si velebardha te larta jugu
qe tashme per dite te tera e njohin gjithe qytetin.
Tigri as qe parandien qe ka rene ne kurth
ne gropen qe ia rremihin ne vite
embel i buzeqesh fanitjes se saj te papandehur.

Perktheu: Jehona dhe Mustafa Spahiu

FITUESE E ÇMIMIT “SKAMPINI”, FATIME KULLI
———
Të dua shpirt, të dua…se jam grua

Teksa shkoj nëpër atë rrugë të zbrazur
ku mbrëmjeve vonë udhëtoja nën dritën e yjve…
Tani rijetoj e heshtur, e përhumbur…
Ndjej se më ndjek pas shikimi yt…

E di se Ti, Ti, Ti, je fshehur
prapa diellit dhe më lëndon
Më shih në sy, përtej botës tënde,
unë jam si zana e legjendave
që të dua, të dua, të dua se jam grua!

Unë rend pas teje që Ti, mos të më fshihesh…
Përtej qiellit të murmë, përtej hënës në lëngim…
Të të them, a më ndjen që të dua?!
Po, po, të dua se jam grua.
Dëgjo Ti, që përdor pushtetin e “krenarisë” burrërore
Unë do të të ndjek pas çdo hëne,
çdo dielli, në çdo cep të botës
Nuk pyes as për Zotat e qiejve,
se të dua, të dua se jam grua!

Përulem mbi vezullimin e syve të tu
Si robinjë e mekur deri në amshim
Sytë e tu të egër, të qeshur si fëmijë
Meken në frymë të mbrëmjeve të rralla
Ndanë ujëvarës në shtratin e mëndafshtë
Dritëzat tërhiqen drejt territ…
Që digjet në tingujt e ofshamave
Zërat mbyturazi këndojnë…
Të dua shpirt, të dua, se jam grua….
Çaste të intimitetit të lashtë…
Nata klith në dallgët e përmbytura
Në pasqyrë të ujëvarës…
vizaton shpirtin tënd
Unë këndoj:
Të dua shpirt, të dua, të dua se jam grua!

FITUESI I ÇMIMIT “EGNATIA” – KRISTOS TUMANIDHIS. (GREQI)

APOLOGJIA E ANDROMAQIT

për Andromaqi J. Niarhu

Ishte kaq i bardhë shpirti im,
aq i tejdukshëm
aq sa nata e braktisi…

Lart mbi mure, pashë të vinte si shigjetë
zëmëratat e fundit e fatit tim të keq,
dhe thirrjet, gjakrat
dhe zorrat, vullnete të panjohur,
qarkova në muret e mia, ja!
Akili
dhe pas tij
e ardhmja e vrarë,
-Ç’të bëja?

Shtërngova në gjoks fëmijën tim, ma rrëmbyen,
shtërngova zemrën, buzët m’i gjakosën,
nuk isha më Andromaqi.

Frikë e fshehur
dhe krenari mbretërore më pushtuan,
mbeta kaq e vetmuar.

Për çfarë të qaj më parë tani skllavja,
Trojë e shkatërruar
nga racë e kalit shkatërrues.

Tani në mes të shkrumbës, në hesgtje
kërkoj diçka që nuk mundi ta prekte zjarri,
diçka nga gërmadha e jetës, një shkëlqim të harruar.

Pak ditë të çmendura
më kanë mbetur
këtu në përçmim.

Revista OBELISK
Antologjia Virtuale AVT© ne kete link adres: http://obelisku.blogspot.com
Posted by Editor: TRABOINI

Perparim Hysi: Në gjurmë të “mëkateve” të Patër Gjergj Fishtës (1871-1940) (Esse… )

Posted: 28 Mar 2009 10:03 AM PDT

Shtysën për të rëmuar në “mëkatet” e Patër Fishtës, ma dha, veç tjerash, një e përditshme shqiptare që tek shtronte disa nga risitë e maturës shtetërore në tekste alternative të letërsisë, hiqte prej këtyre teksteve dy nga Poetët më të mëdhenj Shqiptarë: De Radën dhe Atë Fishtën.

Më indinjoi lajmi se si mësues i vjetër, të them të drejtën, ndjeva dhimbje dhe njëkohësisht më erdhi pështirë. Pështirë për ata që bëjnë këta programe dhe dhimbje për dy Poetët që janë përjashtuar. Pak para tyre, pashë që një tekst alternativ, përjashtonte Migjenin. Se nuk ke si me të vërtetë që të mos revoltohesh me këto “risi” që jo nuk janë risi, por një djallëzi e hapur dhe njëkohësisht, padituri deri në injorancë.

Të mos quash De Radën poet apo të pavlefshëm nga ana letrare, do të thotë as më shumë dhe as më pak, por ti o zoti (apo zotërinj autorë), jini as më pak dhe as më shumë të “dehur” nga mani gjoja oksidentale apo si modernë alla kontemporanë. Për De Radën do t’ju kujtoja veç Lamartinin dhe vlerësimin e tij për të (po vallë a e dinë autorët e teksteve alternative se kush është Lamartini?!).

Për Migjenin do të sillja vetëm një thënie të mjegulltë të një poeti bullgar (ndoshta ka qenë Vapcarov?-të më ndjeni për kujtesën e një të moshuari si unë, tanimë!), që paska thënë: -Do ta mësoja gjuhën shqipe vetëm për të shijuar Migjenin.

Epo sa rëndësi kanë këto për “specialistët” tanë me mendime pro europiane apo perëndimore. Se, domosdo, kur dhe titullarët e ministrive janë militantë më shumë se sa njerëz që duhet të drejtojnë atë apo këtë dikaster. Se për të mos u larguar pakësa nga ky realitet mjeran, s’kam si mos vë në dukje këtë militantizëm të turpshëm që reflekton nga sipëri e deri poshtë. Më kujtohet që para dy a tri vjetësh vdiq Poeti më i madh lirik i vëndit (pas Lagushit, domosdo), pra vdiq bohemi, Princi i Lirikës Shqiptare, Frederik Rreshpja dhe ministri i Kulturës jo vetëm nuk mori pjesë në ceremoninë mortore, por nuk dërgoi qofte dhe një përfaqësues nga dikasteri atje. I vetmi “faj” i këtij Poeti kaq të bukur, qe se nuk qe i krahut të ministrit. Dhe më paradoksale se Rreshpja i bukur dhe i varfër sa legjenda, kish bërë burg në kohën “e ndritur” të xhahilit Enver Hoxha. Jo vetëm kaq, po kyministër ç(kulture) e bën ferk me “partishmërinë e tij partizane”, sa bash në kyre të muajit të vdekjes së barbonit Rreshpje, lajmëron me bori të madhe se “do bëj një si “Te deum” për të ndjerët Kodra, Korreshie Kodheli (vdekur në një kohë me Rreshpjen), por ja që Rreshpja, përsëri u përjashtua si “pa vlerë”. Si fshesa pas derës apo si ai Lipe Shtogu i estradës së Fierit. O Zot, po a ka gjë më fyese se sa kaq? S’do mënd që kështu do ndodhë, kur vë në krye të dikastereve këta injorantë me diploma. Këta me diploma që shkelin çdo normë apo ligj, për hir të partisë ku militojnë. Një miku im i quan gomardopio. -Dëgjo,- më thotë një ditë, duke më folur për një nga këta të “diturit”. Ai më quan gomar se unë nuk kam shkollë. Dhe mirë e ka. Kurse unë atë e quaj gomardopio se dhe me shkollë bën gomarllëqe. Ta ketë mirë, ky , miku im?!…

* * *
U zgjata pakësa, po jam i tensionuar dhe, po nën tension dhe po shkruaj. Gjithmonë e kam vrarë mëndjen: -Pse është anatemuar kaq shumë Atë Fishta nga regjimi që iku (pra, nga regjimi i Enver Hoxhës?!). Kjo pyetje më ka lindur shumë heret. Dhe jo pa arsye. Kam mbaruar të mesmen në mes viteve-50-të dhe them se vetëm një klerik studjonim në shkollë: ky qe Mjedja. Bënim nga ky “Vaji i Bylbylit”, fragmente nga “Andra e jetës” dhe asgjë më. E them me plot gojën: për asnjë klerik tjetër s’kishim dëgjuar të flitej në shkollë (katolik, orthodoks apo mysliman). Dhe kjo ndodhte kur profesorët e letërsisë kishin mbaruar në Itali (të nderuarët dhe të paharruarët Azmi Stringa dhe Besim Qorri). Ky i fundit edhe kish përkthyer. Megjithatë, sado që qeshë nga nxënësit që lexoja shumë, as që kisha lexuar për Fishtën. E kishin varrosur (kur themi ne: për së gjalli) edhe për së vdekuri.

Shkrepsen për të ndezur zjarrin e dashurisë për Fishtën, sado që është pak paradoksale, ma ka dhënë një klerik. Kleriku qe mysliman, kish mbaruar medresenë andej nga Marglliçi i Çamërisë dhe qe hoxhë në fshatin tonë. Ky hoxhë që në pamje të parë s’ta mbushte synë, harxhonte më shumë vajguri (po të shprehem kështu), me leximin e librave. Ai më jepte një nga një fashikujt e “Hyllit të dritës” (i kish lidhur me spango dhe hipte në tavan ku i mbante fshehur), dhe posaçërisht dinte të flsite aq mirë si për Kuh’ranin aq dhe për Fishtën. Gjej rastin që ta përmënd, me dashuri këtë klerik të ditur që është Efendi Yzeir Sallata. Ka vdekur që para 30-vjetësh dhe gjithmonë e kujtoj me respekt këtë njeri sa të heshtur, aq dhe të ditur.

Më vonë, mik pas miku, rashë në gjurmë të “Lahutës së malësisë” dhe, mandej, zura të bluaj në kokë shumë hamëndësi. -Përse vallë u luftua nga Enevri dhe CO…Fishta dhe gjithë kleri, në tërësi. Kur them në tërësi, kam parasysh një fakt që për të gjithë është i dijshëm: u sakatua, sidomos, Kleri katolik. Nuk është se jam i një anshëm. Se vet jam bektashi (si vëlla me myslimanët), por në se Cezari duhet të marrë ç’i takon Cezarit, duhet thënë e vërteta: kleri katolik ka qenë, përgjithësisht, më i përgatitur. Kontributi i tij për Atdhe ku e ku ka qenë pothuajëse më i kapshëm dhe pse ishte i tillë, edhe u masakrua aq keqas. Në se themi se pema që ka kokrra, qëllohet me shkop, atëherë Pema me më shumë kokërra, ka qenë bash Patër Gjergj Fishta dhe komunistët shkuan deri atje sa i dhunuan varrin. Dhe sot eshtrat e këtij Martiri të Madh (ndera e Françeskanëve), nuk janë gjetur. Dhe unë pak a shumë, dua të rreshtoj për lexuesin disa nga “mëkatet e këtij” babai të Letrave Shqip”, që për specialistat e sotëm nuk ia vlen. Po ku din dhija, ç’është tagjia?

“Mëkatet” e Patër Gjergj Fishtës janë të vjetra.

Ai, pos tjerash, në moshën 23 vjeç (kur statuti e ka 24-vjeç) ka mbajtur meshën e parë në Troshan të Lezhës. Ndodhte ky përjashtim se kish mbarue shkëlqyeshëm seminarin atje në Bosnjë. Po dhe atje ku asht me 6 bashkëshokë të vëndit të vetë “nuk asht sjellë mirë” se bahet promotori një ankese kolektive kundër studentëve vëndas, për fyerje e poshtërime. Dhe rektorati mbajti anën e ankuesëve.

Mandej, ndryshe nga doket e kohës, ka “mëkatin” se jo vetëm fal gjakun e të vëllait, por shkon edhe më tutje duke bërë krushqi me hasmin. Ngrihet me poezi kundër hakmarrjes me “Gjaksorët” në vitin 1899. Poezi që boton edhe “Albania” e Konicës në Bruksel më 1901.

Ai është “mëkatar” se nguliste në meshë dashurinë për gjuhën amtare, besnik i dijeve nga shkolla që doli: vërtet do të mësoni gjuhë të huaja, por mos harroni gjuhën tuej, se me të do meshoni, -qe porosia. Dhe kush më mirë se Fishta e vuni vath në vesh këtë porosi.

Ka “mëkatin” se më 1902 u bë drejtor i shkollës së fretnëve dhe pikërisht kjo shkollë e drejtuar nga Fishta u bë vatra ku u ndez zjarri i të mësuarit shqip. Në shkollë vinin, kryesisht, të vorfnit (Gjeloshat, siç shprehej Frati i ndritur), se të pasurit e përbuznin gjuhën shqipe. E, natyrshëm, me gjithë këto “mëkate”, s’do mend që do ta ndiqini intringat e shpifjet, po si një bir i ndejë i Françeskut të Asizit, ai dijti t’ia bëj ferk.

Kur shkoj në Rrapsh të Hotit, më 1902, e njohu Marash Ucin. Këtë fatos të maleve dhe bash këngën Ura e Rrzhanicës ia kushtoi atij dhe po kështu botimi i parë i “lahutës” nuk ka emrin e Fishtës, po Marash Uci.

Më 1907 bën “mëaktin” tjetër: së bashku me Gejçovin hapin të parën bibliotekë shqiptare ku vetëm konsullata Austriake dhuroi 50 libra shqip dhe 16 në gjuhën gjermane.Vazhdonte që të shkruante këngë të tjera të Lahutës (ai ka punuar për të 32 vjet!!!) dhe, me të vërtetë, a nuk është “mëkat?!”.

Po ku mbarojnë “mëkatet” e këtij Njeriu kaq të veçantë? Në vitin 1908 do bëhej Kongresi i Manastirit. Gati 50 vetë shkuan atje dhe secili mbronte pikëpamjet e veta për alfabetin. Fishta ishte për alafabetin e “Bashkimit” me Preng Doçin. Po kundërshtar i tij është Mjedja një gjuhëtar kalibri që përfaqëson alfabetin e shoqërisë “Agimi”. E ndërsa vazhdojnë diksutimet për këtë a për atë, gojëtaria e Fishtës e përlot kuvëndin. Dhe pikërisht kjo e detyroi klerikun mysliman (nga më të diturit përfaqësues), Hafëz Ali Korça që të hidhet e ta përqaf këtë njeri që me fjalën e tij të mënçme, bënte vend. Qe aq “mëkatar” dhe kishte aq merita sa, një fatos tjetër i Kombit, i njohuri Luigj Gurakuqi, veprën stilistike të tij “Vargnimi i gjuhës shqipe” t’ia përkushtoj bash atij: “mëkatarit”, Atë Fishta.

Qe gojë ëmbël dhe s’njihte urrejtje. Sado i kundërt në shumë çështeje me saverianin e madh, Dom Ndre Mjedja (për mua, ky, Mjedja, është poeti më përfaqësues i krejt klerit katolik!), nuk i mungon kurajoja qytetare për ta përshëndet veçanërisht, Mejdjën, kur ky nxorri “Juveniljan” e tij. “Aty ka një pranverë lulesh, bylbylash e një natyrë të kërthentë e plot jetë”,- do shkruante “mëkatari” Fishtë. Bash kur dikujt i shkonte në mend se Mjedja dhe Atë Fishta qenë prish, por çfarë po ndodh. Fishta ka shkruar një satirë në vargje dhe do dikë me e dëgju (zakon i këtij “mëkatari?!”), dhe asht tuj priti se dikush po vjen andej pari, tek “selia e tij” në Gjuhadoll. Kur shef nga sipër se po kalon bash aj, Mjedja, dhe “mëkatari ” veç shikon andej, po pa i fol. Dhe Mjedja ia hedh shikimin dhe, si dy të mënçëm që merren vesh pa folur, kur Mjedja i ngjit ato shkallë dhe fill, pas takimit, dëgjohet një e qeshje e madhe. S’e mbante të qeshurit nga ato që i lexonte “mëkatari” Fishtë.

Ndoshta “Gomarin e babatasit” andoshta…Por “mëkatet” e Fishtës vazhdojnë e vazhdojnë.. Do bëhej konferenca e Parizit, në krye të delegacionit Turhan Pasha, diplomat, por mezi e flet shqipen dhe tërhiqet për t’ia lënë vëndin Imzot Luigj Bumçin që për sekretar ka zgjidh këtë, Fishtën. Dhë dihet vlera e një sekretari si Fishta.

Ky “mëkatar” ka qenë me të vërtetë një maqineri e vërtetë pune. Pa lënë pas dore punët si frat dhe drejtor shkolle, shkruan e shkruan pa rreshtur. Vetëm në një letërkëmbim me një mik të kohës (Atë Dodajn), ësht gjetur ky shënim: “…në 12 ditë, po vetëm në 12 ditë kam shkrue 1200 vargje 11-rrokësh e 7-rrokësh bashkë dhe “ariete” të tjera dhe tan këta vargje janë me rimë. …kam parasysh Metastasio, i cili në 18 ditë ka shkrue melodramën e vet në 1500 vargje… pra, kam arrit nji rrekord në poezinë tonë”.

Më 1913 doli me nismën e tij “Hylli i dritës”, kur në kohë errësire u ndez një kandil, do të thoshte Vangjel Koça. Dhe këtë kandile ndezi “mëkatari” Fishta. Ky kandil, po ta quajmë kështu, do bëjë një dritë të madhe që u përzhit sytë armiqëve: të jashtëm e të brëndshëm. Këta, të mbrëndshmit, Fishta i satirizon me nofkën “mikrobet e kombit”. Janë këto “mikrobe” dhe dikimet e hueja që koloneli anglez, sundues i Shkodrës, ta dënojme 20 muaj mërgim, në Maltë. Fishta fluturon sa në Gomsiqe te Atë Gjeçovi, aq tek Preng Doçi në Troshan që janë jashtë juridiksionit ndërkombëtar.

Nuk jam i zoti që të rreshtoj gjithë ato bëma të atij burri të madh, të ditur dhe zemrëmadh. Ju kujtoj se ngriti dhe hapi një gjimnaz ku do studjonin jo vetëm fetarë po dhe nga populli (para se të hapej gjimnazi shetëror në Shkodër). Donte të ngrinte një konvikt pranë këtij gjimnazi. Shkoi deri në Amerikë dhe, sado që atje nuk shkoi si përfaqësues nga shteti, ndërhyri fort me takime senatorësh, që të ndihej Shqipëria. Polemizoi si ai dhe askush tjetër me “lloj-lloj mikrobesh”, ku mes tjerash, mbahen ato satirat e forta kundër Eshref Frashërit dhe, po kështu polemikat, me Hilë Mosin dhe Mirash Ivanaj. “Gabove, Hilë!”, ndoshta, është një nga replikat më me kripë e Fishtës.

Unë, sa do që jam për laicizmin në shkolla (pra, jam me Mosin dhe Ivanajn), nuk mund të mos vë re atë frazë të ngjeshur “si gozhda në mur” të këtij “mëkatari”. Por Fishta di t’i vëj pikat mbi i. Pikërisht për atë Hil Mosin ai këndon në vargje. Se sa të mëdha janë “mëkatet” e tij e tregojnë edhe votimet e para në vitin 1921: Fishta, Mjedja, Gurakuqi dhe Hil Mosi zgjidhen deputet nga populli. Atje në kuvënd, “mëkatari” Fishta, arrin deri në nënkryetar. Por “mikrobet” nuk dorëzohen kollaj. Pa ta shohim se çfarë po bën ky “mëkatar” atje në gjimnaz. E shkojnë përfaqësues dhe vërejnë se “mëkatari” që është drejtor shkolle nuk po bëka mësim. E kapëm,- bërtasin “mikrobet.

-Ndalnju, përgjigjet as më shumë, po një “mëkatar” tjetër, frat dhe mësues i kësaj shkolle. -Jo,zotërinj, por Fishta nuk jep nji landë, poor disa. Asht bash aj që i ka ba ato libra që bajmë ne në shkollë.! Ky, “mëkatari” tjetër asht Patër Anton Harapi. E shkojnë e nga shkojnë “mikrobet” dhe sulmojnë. Vjen dhe shkresa (e zezë) se gjimnazi françeskan duhet të mbyllet. Dhe Fishta komunikon me dhimbje para nxënësve: -Duhet të shkoni. Shqipëria të rrojë edhe pa fretër!
Ma gjeni gjëkund nji akt ma të dhimbshëm dhe kaq patriotik. Të rrojë Shqipënia dhe pa ne, fretërit, patë përsërit dhe Patër Harapi kur komunistat ia morën shpirtin.

A nuk qe Fishtë “mëkatari” që në rrezik të pushtimit e lidhi me kandila kishën e Gjuhadolit me Xhaminë për t’u thënë pushtuesëve se, pavrësisht fesë, jemi shqipëtar. Fishta qe në një krah me Nolin, Gurakuqin dhe kur u rikthye Zogu, mërgoi në Itali. Por duhet thënë se Zogu, sado që e pati kundërshtar Fishtën, nuk u hakmorr me të.

Veç dekoratave që ka marrë gjatë kohës, nga Austria, Turqia, Greqia dhe Iatlia, ai më 3 qershor 1939, u emërua akademik i Italisë. Mos harrojmë një gjë: Fishtë “mëkatari” ka qenë nji nga hartuesit e promemories së pushtimit fashist ku thuhej, mes tjerash: të ruhet tërësia e Atdheut, gjuha, flamuri, doket e zakonet…”.

Ndërkaq, po plakej dhe paska thënë: “Du me shkue në Troshan e me kalue do ditë atje…dua të shoh të afërmit se ka kohë pa i pa…”. Aty, në Troshan, kaloi ditët e prapëme dhe i sëmurë rëndë, u çua në Shkodër por mjerisht, ndërroi jetë më 30 dhjetor 1940.

Unë rreshtova vëtëm disa nga “mëkatet” e këtij Vigani jo vetëm si Frat, por dhe si Patriark i letrave dhe si një Atdhetar të madh. Vlerësimet për këtë Vigan nuk kanë munguar dhe nuk numërohen. Por, mendoj se më sinjifakitivi, është e një Personaliteti tjetër, thuaj i madh si ai, e kam fjalën për Gjuhëtarin e madh: Profesor Çabejin që i shkruan Lasgushit: “…pasi u njoha me vargjet e Fishtës, kam vendosur të bëhem katolik”. Gjeniu që vlerëson gjeniun. Komentet e tjera, e prishin vlerën.

Por nuk mund të rri pa thënë: “Enveri dhe skorta e tij çfarë patën me Fishtën? Pse u bënte hije emëri dhe ca më shumë vepra e tij. Mandej mëria arrin deri në ditët e sotme. Mirë Enveri, po shteti demokratiktik a po ia jep ato që mertojnë Fishtës dhe gjithë klerikëve ku maskarimin më të madh, e pati kleri i Veriut?

Dhe sa për mua, do të thosha që “mëkatari “Fishta, meriton një monument të madh atje në Gjuhadol ku pati “shtatmadhorinë”, një bazoreliev në Fishtë ku leu dhe një bust në Troshan ku bëri meshën e parë. E sa për “Lahutën…”, në se “oksidentalët e sotëm” janë bërë modern, ajo ka zënë vënd në zëmrat dhe nga zëmrat nuk e shkulin dot.

Dhe së fundi, ju them lexuesëve, se kjo është vetëm një orvajtje për të nxjerrë unë, sa do pak mllefin me ata që duan të marrin nëpër këmbë dinjitarë të tillë që vëndi i ka të rrallë. Dhe të më falin për mosarritjet apo mangësitë. Por nuk mund të heshtja.

Përparim Hysi, 26 mars 2009

Kriza e Eperme e Qytetit te Veriut - Elita Kulturore dhe Hegjemonia Politike

Posted: 28 Mar 2009 08:09 AM PDT

Nga Dr. PhD Ardian Ndreca

«Vetëm tarafi fitues thirret qeveri, e bash pse âsht taraf përmban në vetvete domosdoshmëninë e fundit të vet». Hegel

1. Mundohem për arsye higjiene kulturore mos me lexue analiza dhe sprovë (esè) që botohen ndër të përkohshmet shqiptare, jo pse po ka rrezik me hupë rrugën e arsyes, por pse kam frikë se mos humbi besimin te misioni i letrës së shtypun. Megjithatë, herë mbas here s’e la pa e marrë dozën e blasfemive mendore, që më bân me u kujtue se përderisa vazhdohet me u shkrue në atë mënyrë, jetojmë endè në nji periudhë kalimtare, së cilës ndoshta nesër indekset e historisë sonë kombëtare nuk kanë me i kushtue shumë rreshta.
Dihet se kush ka me shitë mall të dorës së dytë, âsht i interesuem me ul çmimet e në këtë mënyrë me paraqitë edhe mallnat e cilësisë së parë si landë të randomta. E njejta gja ndodh edhe në kulturë, shi atëherë ku tensioni biologjik shtyn individin me përligj pararendësit e vet natyrorë, apo idealë - tue përdorë çdo mjet, edhe atë të uljes së përgjithshme të vlerave e të barazimit të tyne në nji minimum të përbashkët. Kjo gja quhet: demagogji.

2. Tashma në vendin tonë ka kalue stina kur e keqja ushtronte sistematikisht dhunën, sot ajo kufizohet tue ushtrue banalitetin e vet, i cili ndryshon prej përpikmënisë burokratike të dhunës vetëm në mjetet e veta mâ të rafinueme. Detyra e banalitetit âsht me e kthye disfatën intelektuale të asaj shtrese që përfaqesoi kulturën hegjemone komuniste në diçka dinjitoze, duke njohtë ndonjiherë edhe fajtorët e rastësishëm, por jo fajin në vetvete, i cili s’ishte nji fatkeqsi natyrore e shekullit XX, por ishte efekti i drejtpërdrejtë i veprimtarisë së tyne irracionale.

E gjithë kjo tregon se historia nuk përban në vetvete nji lëvizje pozitive (prej së keqes tek e mira), por ka periudha në të cilat mishnohet i gjithë primitiviteti i kombit, sadizmi dhe kufizimet mendore të individëve dhe të shtresave të caktueme, e në të njejten kohë zhbahen e shuhen sakrificat, veprat e mira, miqësija, familja, ndjenjat qytetare. Kah ana tjetër, mungesa absolute e lirisë nuk mundet me krijue veçse qenie të dobëta (të pazojat me krye akte morale), të cilat kryejnë vetëm vepra të detyrueshme prej rrethanave: në jetë, në art, në shkencë, në politikë e kudo tjetër.

3. Në Shqipni, në fund të shekullit XIX, idetë mâ të qarta për shelbimin e kombit mund t’i kishin vetëm ata që mbërrijshin me dalë përtej kufijve të ngushtë të vendit. Ndërmjet atyne që mbërrijshin me ra në kontakt me botën - përveç argatëve dhe muratorëve stinorë që shkojshin në Vllahi, përveç tregtarëve të vegjël e të mëdhaj që frekuentojshin tregjet e Stambollit, Greqisë, Rumanisë dhe Egjiptit, e posë familjeve të pasuna bejlere që hurbshin me andje sherbetin e sulltanit - pakkush kishte rasën me mësue disi se çka ishte shehri, nahija, sanxhaku, valilleku dhe bota e jashtme, aq mâ pak me dijtë diçka për origjinën, kombin, autonominë etj.

Megjithatë, duhet thanë se vëllaznit Frashëri e shumë patriotë të tjerë kuptuen se fati jonë s’ishte i lidhun as me Turqinë e as me Greqinë, por vetëm me vetveten dhe me qytetnimin e vërtetë. Bâhej fjalë me zbulue dhe me kultivue përkatësinë kulturore shqiptare.
Ndër ata burra që kërkojshin me dijtë përkatësinë kulturore të kombit, mâ i squeti dhe mâ i mprehti prej tyne, pati guximin me u nënshkrue: Faik Dominique Konica. Në nji kohë që shumë të tjerë ishin në mëdyshje a me e shkrue shqipen me alfabet turk apo me shkronja greke.

Kah ana tjetër, në veri të vendit vegjelia në vetvete ishte shumë mâ statike se në jug e nuk ishte e dhanun mbas shtegtimesh ekonomike. Prapseprap, disa familje të mëdhaja tregtare kishin tradicionalisht marrëdhanie me Trieshten dhe Venedikun, por shpirti tregtar nuk e ka si qëllim të parë të vetin idenë kombëtare dhe veprimin pa interesa landore në të mirën e kombit.
Ekzistonte edhe nji element tjetër, që ishte kleri katolik, i cili për arsye shkollimit dërgonte tradicionalisht anëtarët e vet me studiue kryesisht në Shtetin e Papës, në Itali e në Austri.

Këta priftën e fretën mbasi studionin ktheheshin në vendin e tyne e shpeshherë nisnin nji punë kapilare për zgjimin e popullit dhe për rritjen e tij morale.
Në veri kishte tagër, siç e dijmë, nji ligj i pashkruem: Kanuni, i cili në themel të vetin kishte barazinë absolute midis njerzve; ndërsa në pjesën tjetër të vendit ligjin e ushtronte mâ i forti, e kështu beu, qehajai, kapodaija mujshin me grabit gra e vajza e me çnjerzue këdo pa pasë frikë se nji individ apo komuniteti vetë mund t’i vente me shpatulla për mur. Sado primitiv që ishte Kanuni, si gjithë ligjet mesjetare, prapseprap kishte nji vlerë normative që s’e merrte forcën e vet te frika e sanksioneve materiale, por te ndjenja e parahershme (primordiale) e «nderit».

Pjesa tjetër e vendit, që dikur kishte pasë kanunet e veta - siç e tregojnë reliktet e «Kanunit të Papa Zhulit» - tashma qeverisej me ligjët e pushtuesit turk, të cilat nuk synonin me e rritë moralisht shqiptarin, apo me e drejtue në rrugën e qytetnimit e të vetvendosjes. Mâ vonë, regjimi komunist, edhe pse luftoi Kanunin, mori prej tij parimin mâ primitiv: hakmarrjen, të cilen e aplikoi në mënyrë shkencore tue bâ raprezalje, duke vra dhe tue internue familjarët e miqtë e kundërshtarëve të vet politikë. Në ketë mënyrë «çlirimtarët» identifikonin figurën e «kundërshtarit» me atë të «anmikut».

4. Tue fillue prej viteve ‘20-’30 të shekullit të kaluem, shtypi dhe propaganda katolike (shih: «Hyllin e Dritës», «Lekën», «Lajmtarin…», «Zânin e Shna Ndout»), mundohej me dëshmi, me shembuj, me predikime, me konferenca e me statistika me i hapë sytë lexuesve të vet rreth rrezikut bolshevik. Kah ana tjetër, nji pjesë publicistash, fletorarësh e njerzish pak a shumë të alfabetizuem (prej të cilëve mâ vonë dolën krenat e kulturës komuniste) tregoheshin të dashunuem marrëzisht mbas idesë bolshevike e mbas idealeve të nalta të barazisë, vllaznisë dhe lirisë. Shumë prej tyne ajo dashuni ua hangri kryet, ashtu siç ua hangri edhe atyne që atë ide ishin mundue me e luftue me argumenta e me pasion - por për të «dashunuemit» ai fat tingëllonte ironik, mbasi kishin qenë farkëtuesit pozitiv të shortit të tyne.

Akti i parë i dramës që po niste në përfundim të Luftës së Dytë Botnore ishte vëllavrasja, kjo gjamë që ndjek si mallkim gjinínë njerzore qysh prej fillimeve të saj. Ka sot prej atyne që këtë vëllavrasje duen me na e paraqitë si «veprim» kombtar, në nji kohë që pjesa tjetër e shqiptarëve paska mbetë pasive ndaj ngjarjeve të kohës. Por filozofia na mëson se veprimi që nuk ka si pararendës të vetin mendimin e pastër dhe idetë e nalta âsht vetëm nji spazëm epileptike që herët a vonë çon drejt vdekjes individin ase turmat. Nji pjesë jo e vogël e shqiptarëve në atë moment historik nuk qe e gatshme moralisht me krye vëllavrasje, mbasi besonte në parimet e qytetnimit e të drejtësisë. Për ketë gja, shumë prej këtyne orëpremëve, tue mos e ndie veten fajtorë para ndërgjegjes së kombit, nuk e braktisën vendin por qindruen tue mbarue nën bataren e logjikës së «çlirimtarëve». Edhe Sokrati, shumë shekuj mâ parë, s’kishte pranue me ikë prej Athinet mbasi besonte se për nji njeri të ndershëm âsht mâ mirë me e pësue të keqen sesa me e krye atë.

5. Mâ e madhja fitore prej së cilës s’ka heqë dorë asnjiherë kultura hegjemone âsht marrja e pushtetit apo «çlirimi» i vendit. Mbas vitit 1944 nuk kishte mâ as turkoman e as grekoman, e as xhonturq dhe esadista - por kishte jugofila, sllavofila, rusofila e kinezofila. Së parit «çlirimi» përkonte me instaurimin e nji regjimi popullor, kurse vetë populli duhej të kishte si shprehje të sovranitetit të vet «qeverinë demokratike».

«Sovranitet», «çlirim» - kumbojshin si fjalë të mëdhaja - sidomos për ata që kishin njohtë tanë jetën vetëm veprimin arbitrar të beut dhe arrogancën e qehajait, kopuksinë e tregtarit e padrejtsinë e pashmangshme që rrjedh prej të qenunit rajë. Po a ka sovranitet nji popull që s’gëzon liritë elementare, e si mund të legjitimohet nji regjim që për 50 vjet nuk âsht zgjedhë asnjiherë me votime të lira! Sovraniteti nuk bazohet mbi forcën, por mbi mënyrën sesi ka burue dhe ka lindë pushteti. Sovran âsht nji pushtet që rrjedh vetëm prej popullit, por si mund të rridhte prej popullit nji pushtet që s’lejonte asnji parti tjetër e asnji kandidat tjetër - posë të vetëve - me konkurue!? Si mund të quhet i lirë nji popull që s’gëzonte asnji liri, përveç asaj që me brohorit e me u shkye tue bërtitë për regjimin në fuqi!? Vetë Shteti komunist, zanafilla e çdo legaliteti të matejshëm, ishte i pajustifikuem juridikisht - mbasi e drejta e mâ të fortit nuk bâhet kurrë themeli i nji fuqije (pouvoir) të drejtë.

6. Kështu zuni fill procesi i shurdhimit të shpirtit shqiptar, i cili u ndërmor me ndihmën e hegjemonisë kulturore të regjimit komunist. Helmi e handraku qindavjeçar që ishte mbledhë në formën e urrejtjes dhe të topitjes shpirtnore, të shterpësisë dhe të barbarizmit, gati sa nuk mbërrijti me e kthye edhe njeriun e thjeshtë në nji adhurues të së keqes.
Në ketë kohë nji pjesë e popullit, që nuk e njihte legalitetin e regjimit komunist, nisi me veprue: filloi Kelmendi e vijuene Postriba, Zhapokika, Dibra, Dukagjini e Mirdita, kjo e fundit bâni qindresë deri kah viti 1953. Mâ vonë gjithçka u shue, edhe pse nuk u fashit. Por humbës prej kësaj lufte doli i gjithë populli shqiptar, i cili e kuptoi me 45 vjet vonesë, atë që disa malcorë të pashkollë e kishin marrë vesht menjiherë.

7. A ka mujtë komunizmi në Shqipni me krijue nji elitë të mirëfilltë kulturore? Komunizmi në vendin tonë deshti me instaurue nji kulturë, e cila nuk pranonte asnji ndërmjetësim (it. mediazione, gjer. Vermittlung - në kuptimin hegelian) me të kaluemen. Për mentalitetin hegjemon të kulturës komuniste shekuj të tanë histori ishin si hini që ruhet në nji urnë të vogël e që nuk âsht asgja përpara madhnisë së kohës aktuale. Por s’u kujtuen se ishin tepër të vorfën me marrë përsipër nji gja të tillë. Mbi të gjitha ishin të vorfën kah ana intelektuale, tue qenë se dogmat dhe anatemat nuk mund të quhen ide, e po të thirreshin sot me dëshmue kishin me qenë akt-akuza kryesore ndaj tyne.

Nji prej rekuizitave kryesore për me qenë elitë e vërtetë âsht ndjeshmënia e naltë morale, e cila shprehet në sensin e përgjegjsisë para kombit, e ky sens nuk lejon me ndërmarrë eksperimente shoqnore e përmbysje epokale pa rrugëdalje. Elita nuk ka të bajë aspak me gjakun dhe me prejardhjen, por me mendjen dhe cilësitë morale, të cilat bajnë që individi të shkëlqejë në atë fushë ku ushtron profesionin e vet. Nji mendimtar i shekullit të kaluem, R. Aron, e ka përçansue elitën si: «pakica që afirmohet në profesionin përkatës si mâ e mira dhe mbërrin me zanë vendin mâ të naltë».
Pra, në qoftë se terrori mund të konsiderohet nji profesion, mund të thomi se Enver Hoxha, Koçi Xoxe, Bedri Spahiu, Kopi Niko, Vaskë Koleci e shumë tjerë, kanë qenë elita e kombit. Në qoftë se servilizmi dhe falsifikimi i realitetit mund të quhet profesion, nuk do të ishte e lehtë se cilit prej artistave, shkrimtarve e njerzve të kulturës hegjemone me ia dhanë çmimin e parë.

Kultura hegjemone ishte fytyra tjetër e oligarkisë partiake, e cila i kishte rranjët te nomenklatura politike. Kësodore partia mbronte edhe personalisht delfinët e vet, tue u mundue me krijue nji legjitimitet kulturor për përmbysjet radikale dhe kaosin social të shkaktuem në vend. Nuk zotnonte pra elita, apo si e quejshin grekët e lashtë, «oi aristoi» (mâ të mirët), por ishin çue sukat e sundojshin hyzmeqarët e dhunës: «oi barbaroi». Në vetë radhët e kastës hegjemone zotnonte «diktatura impersonale» (H. Arendt) që prodhonte hibridin kulturor, ndihej atmosfera e «shpirtit të kazermës» për të cilën Rosa Luxemburg kishte kritikue Leninin e “madh” qysh në vitin 1904. Kësisoj edhe hegjemonia kulturore komuniste, si e vetmja mënyrë për me konceptue kulturën, ishte e përfshime në mekanizmin e madh të terrorit, të atij terrori që simbas Karl Marx-it ushtrohej për me ia shkurtue agoninë borgjezisë. Por terrori te ne ushtrohej pa pasë nevojë për qenien e borgjezisë. Në ketë mënyrë «elita» kulturore ndërmori hyjnizimin e nji njeriu dhe të idesë së tij të palakueshme, duke bâ që kultura jo vetëm të mos ishte instrument i shpirtit, por të kthehej në burí të nji force infernale. Ndoshta ndonjeni prej tyne mund ta ketë përjetue dilemen: me u bâ sherbtor apo viktimë, por rasat e viktimave për arsye parimore ndër radhët e hegjemonëve të kulturës janë tepër të rralla. Ata që kur u âsht dhanë mundësia për me u djegë në flakën e idealeve të lirisë s’kanë pasë guxim, sot qajnë e ankohen pse u ka hi tymi i idealeve në sy.

Ilaçi i popullit tonë të mjerë: kultura, u ba helmi i tij, pse ata që duhet të thejshin prangat shekullore, nuk vonuene me farkëtue pranga të reja, edhe mâ të randa - mbasi e dijshin mirë se nuk kishin forcë tjetër për me mbajtë të ndrydhuna mendjet e shpirtënt - jo të gegëve apo të gogëve, por të njerzve në përgjithsi. Kur po demaskojshin në aula magna të Institutit Pedagogjik të Shkodrës nji prift plak, Át Pjetër Meshkallën, mbasi kishin thirrë tanë kulimat, laviret, shakllabanat dhe horrat për me e pështye dhe me e sha, i dërguemi i Partisë iu drejtue tue i thanë: - A e sheh se çka po të ban populli? Kurse prifti plak tue çue sytë me nji ndjenjë mirëkuptimi iu përgjegj: - I keni lidhë për bukën e gojës, s’kanë çka bajnë tjetër.

Kështu hegjemonia kulturore mbërriti që t’ia bante shumicës shtyllën kurrizore me plastelinen e mësimeve dhe të idealeve të Partisë, tue bâ që të sojmët të ligshtoheshin e të ligshtët të verboheshin.

Hegjemonët u mbajshin me të madh, mbasi në nji vend ku shumica ishin të verbët, ata që kishin nji sy të shtrembët kujtojshin se kanë nji teleskop të drejtuem kah e ardhmja. Përtypshin citate, mrekulloheshin, kalojshin fibrilacione erotike me veprat e paarritshme të “udhëheqësit të ndritun”, por vetëm për nji gja kishin kohë që kishin reshtë së pyetuni vetveten: a âsht e ndershme me jetue vetëm tue mbijetue?

Vlera e vërtetë e hegjemonisë kulturore provohet sapo marrin fund kushtet politike që e kanë mundësue, pra, sapo vjen liria. Atëherë duhet me vërejt se çka mbërrijnë me ba ish-hegjemonët, pra çka kanë ba në këto 14 vjet liri për kulturën shqiptare? Ky âsht fundi i hegjemonisë - krejt i ngjashëm me fillimin e saj, por pa mujtë me qenë për asnji çast elitë kulturore. Në kushte të tilla ish-hegjemonët nuk janë në pozitën morale të atyne që munden me çilë dhe me mbyllë debate, me u ngrehalucë si gjyqtarë apo me shprazë ex cathedra idena e përkufizime. Prej ish-hegjemonëve sot gjykohet me nji shpengesë të hatashme edhe Gjergj Fishta, e gjykohet premas e pa apelim, ashtu siç mund ta gjykojnë teneqexhija muzikantin apo bojnaxhija piktorin. Gjykohet edhe kultura katolike “shkodrane”, e cila vuloset si e izolueme. Gjykimi âsht i saktë, por i paplotë: ka qenë nji kulturë e izolueme ashtu siç âsht i izoluem nji oaz prej shkretinës.

Tashma ish-hegjemonët e dinë mirë se parabola e tyne e ka majen e ngulun në dhe. Në kulturë nuk funksionon ligji biologjik i trashigimisë së tipareve hegjemone, prandaj ndihena relativisht të çliruem mbas çdo funerali e mbas çdo medalje që presidenti i Shqipnisë dekreton rregullisht post mortem. Ky âsht sot kuptimin i madh i datës 28 nandor.

Kolec TRABOINI: “Requiem për një gjethe” 2005 (16 lirika)

Posted: 28 Mar 2009 07:44 AM PDT

AKUAREL

Do të vizatoj harkun e portës tënde
e këndin e rrugës që kalove në mëngjes
bredhin ku mbështete vështrimin
e flakërimën e rrufesë që mes resh u përndez.

do të hedh në akuarel pikat e shiut
që zbritën nga qiejt e të prekën,
zogjtë që u gjendën të mardhur përjashta
e në retinën e syve të tu strehëz gjetën

do të skicoj imazhin e një taksie
që të priste në Notre Dame Avenju
semaforët e kuq do t’i mbaj ndezuar
që ti të mos ikësh kurrë më që këtu.

do të hedh në telajo tulipanët e drojtur
e tingujt e një pianoje të largët
që mbinë si motiv në buzët e tua
“For Eliza” që atë mëngjes shkrinte akuj.

do të marr çdo etyd që u gjend në udhën tënde
me shpresë që brenda tyre sërish shfaqesh ti.

AQUARELLE

je dessinerai l’arcade de ta porte
le coin de la rue ou ce matin tu es passée,
le vert sapin ou tu as couché ton regard
la flamme d’un éclair qui nous a embrasé.

je jetterai sur l’aquarelle les gouttes de la pluie
qui descendant du ciel tendrement t’ont touchées,
les oiseaux d’hiver tremblant aux vents froids
qui ont trouvé refuge dans la rétine de tes yeux.

j’esquisserai l’image d’un taxi
qui t’attendait à Notre Dame,
je garderai les feux rouges allumés
pour que tu ne puisses partir à jamais.

je jetterai sur la toile des tulipes intimidées
et des sons plaintifs d’un piano lointain,
fleurissant sur ta bouche en refrain “pour Elise”

dégelaient les glaces d’hiver de ce matin.
de cette rue je garderai toutes les études
espérant que de nouveaux tu apparaisses …

( traduit de l’albanais en français
par Vasil QESARI, Bordo France )

WATERCOLORS

Your gates’ arch I’ll paint
This morning by you
Passed, street’s corner,
The evergreen, steeling your gaze
Between the clouds the lightning
Burning

I’ll capture the
Falling rain drops
You caressing
The birds trembling in the cold outside
that warm nest found in your eyes

I’ll outline the taxi’s image
For you awaiting in Notre Dame Avenue
The red light will remain the same
I want you to stay, from here
To never go away
I’ll throw in the tulips,
Heads down from embarrassment
A piano’s distant sounds
Your lips melting ice
While whistling “Für Elise”

I’ll capture every etude your way found
Hopeful to see you again.

(perktheu Aida Dismondy USA)

NUK TË KAM HARRUAR

Të betohem për gjithë zotat e qiellit
për tërë hyjneshat e tokës të betohem
për tërë ëndërrimet që fjetën bashkë me ty
nëpër korije trembur prej fantazmash
si pëllumba të egër, të betohem…

nuk të kam harruar as dhe një çast
nëpër udhët që ngjita
nëpër rrëpirat që më gremisën
nëpër muzgje vetgërryese
e agime në të cilat kurrë diellin
të ngrihej në horizont nuk e pashë.

të betohem për çastin e mungesës
për trishtimin që ndjej kur nuk të shoh
për udhën që më çon te pragu
ku shpatullat i mbështes i vdekur
prej rëndesës së gurit që më vuri largimi
të betohem…

nuk të kam harruar edhe kur etjen e shuajta
në puse të tjerë e vende të tjera të largëta
kur hëngra bukë të gatuar nga duart e huaja
e me gishtrinj preka gjoksin e një tjetre
kur thitha lëngun e jetës prej buzësh të nxehta
e u përvëlova në afshe dëshirash trupore
nuk të harrova, nuk të harrova…

edhe pse pritja s’ka kuptim
kurrë nuk e braktisa endrrën
që sapo gjunjëzohet mbrëmja
zhvishet e fle me ty lakuriq
të betohem!

PLAZMIMI I ERËS

E ndjej veten fatkeq, se ky qytet
i rrahur nga borërat e dallgët e oqeanit
nuk e ka siluetën e Asaj si pjesëz të tij
që të paktën të dilja ta shihja
përmes rrigave të shiut
a kalamendjeve të borës.

erërat oqeanike do t’ia rrëmbenin flokët
e dielli si dashnor i zjarrtë
nën vështrimin tim xheloz - të egër
do ti përkëdhelte fytyrën e vogël.

do ta ndjeja
përmes ajrit që e rrethonte trupin e kolmë
përmes tingujsh e jonesh
që ndjell pranvera e vonuar veriore
harruar në krah avionësh, diku tej në Europë…

do të më fanepsej sërish e sërish
të nesërmen e të pasnesërmen
e deri në ditën time të fundit
ecejakja që më ndez e më përflak
nëpër dëshira lojcake
si lavjerës i kohën sime
ngecur peng në siluetën e saj.

notoj në delire erotike dhe psherëtij
me mbulon trishtimi i pamundësisë
të shoh e të prek ajrin që e rrethon qenien e saj
sepse Ajo nuk jeton në këtë qytet…

* * *

dashuroj si i çmendur
se nuk dua ta shuaj strallin e jetës
me një engjëll të vdekur në djep të ëndërrimit
ndaj shfaqem në këtë fund jete si alkimist
që kërkon t’i kthej sendet në dashuri
me një të prekur…

GRAVITETI I DËSHIRAVE

Më kaplon ankthi i ikjes prej vetmisë
ndaj përpiqem në këtë buzëmbrëmje
të kapem pas një udhëze imagjinare
për të ardhur deri tek riciklimi i dëshirave
si copëzat e qelqeve të një kaleidoskopit të thyer
në sfondin e qiellit të zymtë.

për të ndjerë - në është e mundur
(sado pak … sado vonë e sa më pranë)
sërish shpresën për një ëndërr
për një trajtë e për një frymë
që kurrë nuk e humba
dhe askurrë nuk e gjeta…

më kaplon graviteti i dëshirave
(pa cak …pa fillim e pa mbarim)
Journey of Destination*
i shtrirë pikëllueshëm në mes të tokës e hënës
e kurrgjë tjetër.

Boston 2004

LETËR DASHURIE

Ato germa të vogla të vogla
ajo dashuri e madhe e madhe…
brenda tyre si magji sirenash
ADN-ja jote fatale.

MENJËFJALË

Si humbe kështu, largësive të përtej oqeanit
a në thellësi kontinentesh, një dreq e di
sa kohë që në qiell nuk gjen një dallëndyshe
ç’të rrije, ç’të kuturiseshe dhe ti?

që prej mungesës tënde merrem me gjethet
që druajtur prej dimrit ende s’kanë dalë
e ndjehem trug, qerthuar me akull
si një i pakallur në shi - menjëfjalë…

MOSHA

Në këtë moshë e ndjej veten
si plaku mjekërrbardhë i Heminguejt
që kurrë nuk i shqitej ëndrrës së vet
për peshkun e madh…

e di që në breg do të nxjerr një tufë kocka,
por nuk mund të tërhiqem
nga bashi i varkës
derisa të kem frymë.

pikërisht për këtë jam plak e shkuar plaku,
që kurrë nuk u lodh nga kërkimi nëpër detra
paçka se detrat, ashtu si shkretirat,
më afruan vetëm mirazhe gënjeshtrash.

14 Shkurt 2004

KURRKUND

Kaloi dita e shtunë dhe unë nuk pashë ty kurrkund…
as korespondencë, as femër, as fytyrë, as lëkurë
e pse jo, as këmbë,….
kurrkund fytyra e bardhë
kurrkund hunda e vogël përpjetë
kurrkund sytë e kaltër e të mëdhenj
kurrkund flokët bjonde në gështenjë
kurrkund trupi disi elegant për dyzet vjet….

ku vajtën të gjitha këto me 14 maj 2005, ditën e shtunë?
në cilën pikë të globit gjendet qyteti Kurrkund?

TË SHKUARA

Së pari të shkuara mikja ime
më thanë se kishe qënë e sëmurë
ku në djall u gjend ai mikrob gripi
që ballin tënd e bëri furrë.

thonë se ky Mars kish flamë të keqe
me avione ardhur prej Evrope
bëj kujdes - se shëndeti i Evave
është ekuilibri i kësaj bote

ndaj lutem, të shërohesh shpejt!

QAJNË ZOGJTË

Qelizat të vdesin si zogj në duar
kur nuk bën dashuri
përkundër asaj se kur dashuron
me zogjë të gjallë, këngëtarë e harrakatë
kudo je rrethuar…

A nuk i ndjen rreth teje zogjtë?
A nuk i dëgjon si cicërojnë?
Edhe kur me sy të mos i shohësh
janë qelizat zogjë-këngëtarë
që brenda trupit tënd këngën kurrë s’e prajnë.
Nëse ti je e dashuruar,

…në mos, qajnë!

PA TY…

Rri brigjeve e bëj dashuri me dallgët
poçet e lindjes, ku mbahet drita
perëndimi i diellit i thyen
e verën e kuqe e derdh në sofrën e detit
anija vetmitare e largët, tej shekullit
që kurrë nuk vjen e kurrë nuk shkon
veç sillet e mbështillet në gjeratoren e detit.

asgjë nuk shoh se bie nata
udhët m’ i ka mbuluar errësira
e prej cipës gelqerore të gjoksit tim
fluturojnë shpendë tingujsh metaforikë
që shkojnë të çukisin hënën verdhane
si frut i artë në kupën e qiellit
nën të cilin marrakatem
pa ty - si zog nate…

18 tetor 2004

DASMA E MJELMAVE

Një zgavërr lisi në pyll do të na gjendet si kishë
dhe një gjethe e verdhë do të na shfaqet si prift
nuk ka nevojë të veshim të bardha
sipër reve do të nusërojmë
lakuriq…

DITË E SHTUNË NË TELEFON

Sa ëndrra e dëshira e zgjon:
1 857- 413 – 1081
pip….pip….pip…pip…
deri në pafundësi
…njeriu kërkon njeri

numuri im i celularit
si matrikulli i një të vdekuri
tregon shenjat e një jete të dikurshme
e siptomat e një vdekje të mëpasme
e si antropofag i pangijshëm
shqyen mizorisht kohën time.

…Çdo të shtunë në telefon
njeriu që s’gjen njerinë - kafshon vetveten.

e shtunë, kohë e vdekur, Boston…

EVA QIELLORE

E shihja me drithërimë e i thoja Evë qiellore,
ajo qeshte si një dritëz e ikte tutje, larg.
rashë në grackën e imazhit, dot nuk dilja
gjersa m’u afrua e më foli një bos mendjeguak.

- tërë natën, ajo që ti quan Evë qiellore
fle me mua lakuriq, në krevat, mor budalla!
Mendja s’më mbushej se kush s’e kish parë
natën kush nuk sheh - ndaj s’ka të ngjarë.

veç tash, në përftyrim, më dilte e lakuriqtë
kapërthyer në orgazëm me një bos tarallak
që çdo ditë, kur më shihte, më fliste me cinizëm:
- Evat kanë lindur veç për krevat.

e shoh tash me trishtim Evën qiellore
ajo prap me qesh si një dritëz e ikën tutje larg
duke më lënë imazhin e dyfishtë- herë e veshur
dhe herë e çveshur si statujë nudo në park.

2004

SHTEPIA NË SOUTH STREET

Këtu është Avenju 5,
në të djathtë Kisha e Shen Terezës
rrethuar nga shejtorët që pikëllojnë në shi,
me vështrim të rrëzuar në kryqëzimin udhëve
ku semaforët përskuqin rrëketë e qiellit.
rruga Gulivan është në skajin tjetër.
në shtëpinë e tretë, djathtas,
ku varet një tabelë e vjetër “South Street”
bën roje një pishë
me dy boça e një ketër të mardhur
që përgjon i habitur.
shtegun përmes oborrit të shtëpisë
ku të shpie një deriçkë,
që sa herë e shoh, më kaplon melankolia e vjeshtës
e drithëroj si pemë që e kanë braktisur gjethet.
brenda shtëpisë një llampadar i vogël
lbyr me një dritëz të zbehtë.
në dritaren e katit të dytë
varet një borzilok i tharë
shenjë se dikur ka patur verë.

mos më pyesni kush jetonte dikur në këtë shtëpi
se veç ca farëza të vogla në borzilok kanë mbetur
çdo kujtim tjetër i saj, në këtë imazh, ka vdekur…

2004

LARGIMI

Sa më trishton sonte fjala largim,
sikur në dyzetmijë fjalë të fjalorit
të mos kishe gjetur tjetër.

kurrë kaq humbëse
Pashka s’më është dukur
dhe Krishti i shpresës, pas tre ditëve
nuk u ngjall.

kjo Pashkë e hidhur
që veç largohet
në hapsira kontinenti bashkë me ty
duke e thyer si një qelq shpirti
pranverën…

RRUGA E DREJTË, REAGIM CIVILIZUES ASHT MBROJTJA E IDENTITETIT KOMBËTARË

Posted: 28 Mar 2009 07:40 AM PDT

Nga Selim Mustafë Hasanaj

Duket alarmante dhe asht reale frika e shqiptarve se po bindet civilizimi evroprendimor se neve jemi popull i kultures orientale islamiste.

Dukunitë dhe perditshmenia e sjelljeve tona e forcon këtë frikë, dhe cka po bajmë neve per ta frenue qoroditjen bastarde? Unë mendojë se po bajmë fare pak per të mos thanë asgja.

Hic disa individve të cilet shkruejn dhe shprehin indinjatat e tyne si dhe pakënaqësitë per dukunin e cila në Norvegji nga politikaj me renome të pozites dhe opozites u quejt haptas ISLAMIZIM TINZAR ( i heshtun), në Dardani dhe në Shqipni e edhe në hapsinat tona akoma të ndame dhe okupueme islamizimi tinzar moti ka kalue fazen fillestare dhe ai tash asht në vlugun e finalizimit të veprimtarisë së vetë, por askush nga autoritetet shtetnore nuk merret me këtë dukuni të rrezikshme. Institucionet heshtin dhe kjo më bind se janë ato vetë të implikueme në këte rrezik per qenjen tonë dhe të ardhmen e fëmijve tonë.

Neper gazeta ditore që në Dardani dhe Shqipni janë të shumta lexon njeriu ndonji shkrim kunder kësaj dukunie, por autori i shkrimit dihet posa ta shof lexuesi titullin. Autor mund të jet ai dhe ata që nga plasabarku ( sikur thotë populli) nuk mund hesht dhe shkruen. Edhe ky shkrim i imi asht i karakterit të tillë. Nuk po muj heshti, nuk po muj rri indiferent.

Sot në faqen 105 te tekstit të TV-së NRK në Norvegji shkruen se politikani i Arbeider parti ( partia ma e madhe dhe që ka pushtetin) z. Khalid Mahmood shpreh indinjaten e vetë per debatin dhe kritikat që kohve të fundit i asht ba fesë islame, theks të posaqem vuni në thanjen e Lideres opozitare zonjes Siv Jensen ( Fremskrits parti) se Norvegjia po islamizohet tinzisht në formë të heshtun. Z. Mahood thotë se ai mendon se muslimanet dhe qytetaret e besimit islam në Norvegji percillen nga organet e shtetit, diskriminohen e edhe pergjohen pa dijen e tyne nga organet e caktueme të intelegjences policore. Ai tutje thotë se Norvegjia , shteti i saj dhe norvegjezet mendojnë se muslimanet janë popull me moral të dyfisht dhe se kanë nji kulturë të mbrapambetun e jocivilizuese. Sipas tij kjo nuk qendron. Unë pa dasht ti hap mundësin z. Khalid Mahmood per ndonji polemikë me mue këtu po e ceku se ai me vetë këto konstatime edhe ma shumë më bind mue, zonjen Siv Jensen dhe të gjithë njerzit normal se sa moral të shumfisht kanë muslimanet. Pra orvatja e tijë per demantim të “AKUZAVE” të vendasve norvegjez qetë në pah DUBBELMORAL (sikur i thonë norvegjisht moralit të dyfisht) të muslimanve.

Shkrova pak per këto që po ndodhin këtu në nji nga shtetet ma të forta dhe ma të sigurta të botes me qellim që ti hap rrugen asaj se cka po bajmë neve shqiptaret dhe sa neve jemi vigjilent.

Në Norvegji pozitë dhe opozitë merren me këtë temë. Janë opinione të ndame por megjithate asnjiherë , dhe asnji ditë nuk kalon pa u shkrue, pa u debatue dhe pa u folë per islamizimin tinzar të Norvegjisë. Së paku ky shtet dhe ky popull ka trasue rrugen dhe ka ba planin per masat mbrojtëse nese paraqitet nevoja. C’ka bojnë shtetet shqiptare?! Asgja, apsolutisht asgja.

Pikrisht në zemrashqiptare.net ka dy vite që bahet debat i ashper nga njerz të niveleve të ndryshme por asnjiherë askund nuk u shkrue dicka nga dikush që asht kompetent dhe institucion. Janë formue shumë forume islame, vehabiste, muxhahidin, shkruhen faqe të tana ku thuhet se deri në 98% e shqiptarve në Dardani janë musliman. Bahen komente e replika në shkrimet e tilla dhe me këto nuk po arrihet asgja. Krejtë c’ka po arrihet asht hasmenia mbrenda shqiptare e cila po vazhdojë kështu padyshim nji ditë do na qojë në luftë vëllavrasese per shkaqe fetare.

Veren e vitit të kaluem si kunderpergjigje islamizimit të hapun të trojeve tona disa familje dhe individ nga Llapusha e Drenicës dhe Podguri i Dukagjinit konvertuen në fen e krishten( katolike). Unë kamë kontakte të mira me dy nga protagonistet ma në za të këtij veprimi , me z. Bajram (Gjergj) Kabashin dhe z. Enver ( Gjon) Mehaj këtu në Norvegji. Unë kamë dhanë opinionin tim per veprimin e tyne dhe e kamë pershendetë si të drejtë dhe të arsyeshem. Shumëherë bisedojmë me telefon dhe ata më ftojnë që edhe unë me familje ta marr nji hap të tillë, pra të konvertojë. Nuk jamë njeri që punet e mëdhaja i zgjidhë permes bisedave me telefon andaj vendosa ta shpreh qendrimin tim per këtë këtu publikisht në këtë shkrim.

Sado që hapi i z. Kabashi dhe Mehaj si dhe i të tjerve ishte nji hap i madhë kombëtarë megjithate mendojë se efekti i veprimit të tyne asht i vogël. Thamë kështu sepse asht injoranca dhe mosdija e shqipfolsve që deshtem neve apo jo ajo dominon në perqindje të madhe dhe ata tash hapin gojen dhe shkruejn e ofendojnë, shajnë e kerrcnojnë z. Kabashi e Mehaj dhe në njifarë mënyre ata janë stigmatizue dhe anatemue. Thanë shqip ata i kanë hap vetit telashe dhe telashet nuk ju vijnë nga njerzit e njerzishem, nga njerzit e moralshem, nga njerzit e dijshem , nga njerzit kombëtarë , por ato telashe ju vijnë nga injorant, amoral, njerz me moral të shumfisht, nga rrugaq, analfabet dhe kretena incestual, homofil e pedofil. Dhe tash a ja vlen që nji gazetar i nivelit të z. Bajram Kabashi të mirret me njerëz të til




--
http://www.albemigrant.com
Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET

http://www.albemigrant.com/anuro/images/kalendari.php
http://www.facebook.com/group.php?gid=6918065431


__._,_.___

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___

Gmane